وحدت حوزه و دانشگاه

حوزه و دانشگاه دو رکن مهم در انقلاب اسلامی ایران هستند. حوزه و دانشگاه به منزله­ ی دو بالی هستند که می توانند کشور را در مسیر تعالی و رشد مادی و معنوی حرکت دهند. در زمان حاضر با توجه به هجمه های مختلفی که دشمنان ایران نسبت به این کشور دارند، بیش از پیش نیازمند وحدت حوزه و دانشگاه به عنوان مغز متفکر کشور هستیم. منظور از وحدت حوزه و دانشگاه در این اختلاط و امتزاج نیست بلکه به معنای یک گونه عمل کردن و در یک مسیر قرار گرفتن است. وحدت فیزیکی مطرح نیست، بلکه مهم تولیدات علمی است که این دو مرکز می توانند با هم، همسو و هم جهت منتشر و تولید کنند و بر اساس همان، جامعه ی اسلامی را پیش برد و در مدیریت آن سهیم باشند. مقام معظم رهبری وحدت حوزه و دانشگاه را وحدت برای رسیدن به جامعه ای اسلامی تلقی می کنند و می فرمایند: «وحدت حوزه و دانشگاه، یعنی وحدت در هدف، هدف این است ایجاد یک جامعه ی اسلامی پیشرفته ی مستقل، جامعه ی امام، جامعه ی پیشاهنگ، جامعه ی الگو، ملت شاهد، ملتی که مردم دنیا با نگاه به او جرأت پیدا کند تا فکر متحول را در ذهن خودشان بگذرانند و در عملشان پیاده کنند، حرکت نمایند».

راهکارهای وحدت حوزه و دانشگاه در رسیدن به هدف

۱- تدوین طرح جامع وحدت حوزه و دانشگاه: با توجه به اینکه در این ۴۰ سال که از این نامگذاری می گذرد، فعالیت های زیادی انجام شده ولی هنوز طرح جامع وحدت حوزه و دانشگاه آماده نشده است

۲- اصلاح سیستم آموزشی و جهتگیری به سوی سیستم کیفیت محور: وجود نیاز به اساتید مجرب دینی در دانشگاه ها ضروری است. دانشجوی دارای ذهن کنجکاو است و دوست دارد به افق های علم و دانش در تمام زمینه ها دست یابد.

۳- ایجاد فضای دوستی و محبت بین حوزه و دانشگاه: محبت و صفا و صمیمیت بین حوزه و دانشگاه امکان تفرقه بین ۲ قشر را از بین می برد. مقام معظم رهبری بر ایجاد موضوع تاکید زیادی دارند و می فرمایند: «یکی از راه های ایجاد وحدت میان حوزه و دانشگاه این است که فضای دوستی و محبت را میان این دو مرکز گسترش دهیم، لازم است طبقات محترم روحانی و دانشگاهی با هم احترام متقابل داشته باشند».

۴- هوشیاری در مقابل تفرقه افکنی دشمنان: دشمن به هیچ وجه آرام و ساکت نیست، با انواع و اقسام حیله ها به دنبال ضربه زدن به این دو نهاد مهم کشورمان هستند، یکی از آن دشمنی ها، ایجاد تفرقه بین دانشگاه و حوزه با بیان جدایی دین از سیاست است. که در غرب این مسأله را عملی نموده و نهاد دینی را از ورود به نهاد سیاست بطور کلی جدا کردند. لذا حوزه و دانشگاه باید هوشیاری خود را در مقابل این تفرقه افکنی حفظ نمایند.

۵- راه اندازی کرسی های هم اندیشی در دانشگاه: با ایجاد کرسی های هم اندیشی در دانشگاه می توان کسانی را که با روحانیون روابط خوبی ندارند به اسلام جلب کرد زیرا اسلام دین منطق و عقل است و قابلیت بسیار زیادی در زدودن جهل از اذهان بشریت دارد.

اهداف وحدت حوزه و دانشگاه

آیا حقیقتا وحدت حوزه و دانشگاه ضرورتا به عنوان یک مناسبت تقدیمی مطرح است یا یک ضرورت علمی و فرهنگی و دینی است؟ که مسلما گزینه ی دوم درست است. وحدت حوزه و دانشگاه دارای اهدافی است و باید به آن اهداف رسید، به عنوان نمونه در این قسمت به بعضی از اهداف اشاره خواهد شد:

۱- تضارب آرا و تعامل بیشتر حوزه و دانشگاه در عرصه ی تحقیقات علمی و پژوهشی.

۲- تضارب آرا و تعامل بیشتر حوزه و دانشگاه در مناسبات مختلف روابط علم و دین مانند نظریه ی تکامل در زیست شناسی، جامعه شناسی دین، روانشناسی دین و… .

۳- تضارب آرا و تعامل بیشتر این دو نهاد در جهت رفع مشکلات اجتماعی مردم.

۴- تضارب آرا و تعامل بیشتر دو نهاد مذکور در جهت کمک به مدیریت کارآمد کشور.

۵- تضارب آرا و تعامل بیشتر حوزه و دانشگاه در تحقق ظرفیت های گسترده ی جهان اسلام و کشورهای اسلامی.

۶- تضارب آرا و تعامل بیشتر این دو نهاد در جهت طرح و انتقال نگرش اسلامی و میراث فرهنگی اسلامی به دانشگاه های مهم جهان.

۷- تضارب آرا و تعامل بیشتر این دو نهاد در جهت رفع خلاءهای فرهنگی و اخلاقی دانشگاه ها و تلاش برای افزایش سلامت روانی و اعتماد به نفس و موفقیت جوانان.

۸- تضارب آرا و تعامل بیشتر این دو نهاد در جهت به روز شدن و جامعیت یافتن حوزه ها از منظر علمی و تبلیغی و اطلاع رسانی دینی (پاسخگویی به نیازها و احساسات نسل جدید).

۹- تضارب آرا و تعامل بیشتر این دو نهاد به منظور احیای مجدد تمدن اسلامی در جهان امروز.

۱۰- زمینه سازی برای مشارکت در بازسازی علوم انسانی بر پایه ی نگرش دینی و جنبش نرم افزاری در عرصه ی ارائه ی مفاهیم و تئوری ها و نظریه پردازی های مربوطه.

۱۱- بهره گیری از علم و تجربه دانشمندان و فارغ التحصیلان برجسته ی دانشگاهی در حوزه ها در زمینه های مورد نیاز.

۱۲- تقویت حضور سازنده ی علمای ربانی و فضلای برجسته در دانشگاه ها در جهت تقویت احساسات و تمایلات مذهبی دانشگاهیان و تحکیم باورها و نگرش های دینی.

۱۳- پرهیز از غرور و خودمحوری و احساس استغنای کاذب حوزویان و دانشگاهیان از یکدیگر و درک نیازهای متقابل و عمیق حوزه و دانشگاه به همدیگر.

۱۴- تشکیل اتاق های فکر و برگزاری کارگاه های عملی و همایش ها و سمینارهای علمی با مشارکت حوزه های علمیه و دانشگاه ها.

۱۵- سازماندهی فضلای حوزوی که تحصیلات دانشگاهی دارند و نیز اساتید دانشگاه که تحصیلات و مطالعات وسیع دینی دارند و تهیه ی بانک اطلاعاتی از این مجموعه ی با ارزش و برقراری ارتباط فرهنگی بین این مجموعه ها برای تدارک انواع فعالیت های مشترک.